MÓJ STEP RODZINNY...

Ze wszystkich smaków jakie znam
z zapachów znanych tej planecie
ziemia mi pachnie najmilej
a chleb jest najsmaczniejszy w świecie...

Marcowy wiatr od Kyzył-kum
nadleciał budząc pierwsze trawy
z dachu kazarmy spadał śnieg
i topił się jak wyrok śmierci
następnej zimy zwyciężonej
i wszystkie nasze dzienne sprawy
Boże coś z nami w łagrach legł
Boże w miłości nieskończony
raz jeszcze życiem pachnie ziemia
dałeś litośnie Boże prawy

Już dzień katorżny krwią zapada
zmęczony zaśnie za kurhanem
noc wisi nisko zadziwiona
że żyje twarz w łachmanach blada
bo oczy zgasły długim głodem
półślepym ruchem... ręką patrzy
a koromysła na ramionach
do ziemi gnie pusta... co waży
a jeszcze trzeba iść po wodę
bo resztki śniegu słonce zjada
i pije ziemia odrodzona

Mój step nie szumi heroicznie
sztandarów nie ma utraconych
i nazwisk wielkich tytułami
i skrzydeł cienkich, srebrem zbroi
mój step jest obcy strategicznie
i nie ma świątyń wyzłoconych
i zamków świętych legendami
mój step jest obcy historycznie

Stepie w bezmiarze Kazachstanu
nie grają złote ci fanfary
poeta twój ma skośne oczy
a zamiast sławy pył z kurhanu
w Temir Tau na kopcu starym

A śnieg się zmieniał w biel sasanek
kosmaty fiolet i błękity
a potem kwitły tulipany
i w kwiatach leżał głód przykryty
w różu hiacyntów i w goździkach
na nowe życie był ubrany

Stepie mój śmiercią ośnieżony
wiatr syberyjski cię zamiata
niesiesz na cztery świata strony
prochy tych którzy nie wrócili
i prochy Zbysia
mego brata...

California, lato 1984